Niezwykła grupa muzyków gospel powstała w 1939 roku w instytucie dla niewidomych Alabama Institute for the Negro Blind w Talladega w Alabamie. W tamtych czasach w USA panowała jeszcze segregacja rasowa i w ośrodku znajdowali się tylko Afroamerykanie.

Przez 40 lat swojego istnienia śpiewali wyłącznie utwory gospel, koncerty odbywały się w kościołach, salach koncertowych a nawet na stadionach.

Założycielami grupy są Clarence Fountain, Jimmy Carter, Johnny Fields, George Scott, Ollice Thomas, JT Hutton i Vel Bozman Traylor. Czterech z nich już nie żyje, lub nie występuje z powodu wieku, znaleźli jednak godnych następców.

W 1948 r. po raz pierwszy zapisali twórczość na krążku analogowym, był to przebój I Can See Everybody’s Mother But Mine.

Nie skorzystali z możliwości zostania popularnym zespołem muzyki pop, pozostając przy swoim powołaniu. W latach 60-tych XX wieku dołączyli do ruchu walczącego o równouprawnienie wszystkich obywateli USA, zwanego Ruchem Praw Obywatelskich, w którym występowali w imieniu Martina Luthera Kinga.

Punkt zwrotny w karierze zespołu nastąpił w 1983 r., kiedy zagrali jedną z głównych ról w wielokrotnie nagradzanym obrazie The Gospel at Colonus. W 1990 r. byli po raz pierwszy nominowani do nagrody Grammy, od tego czasu otrzymali pięć statuetek Grammy.

Ostatnio śpiewali dla prezydenta Baracka Obamy w Białym Domu. W odróżnieniu od innych muzyków gospel, chętnie występują z wykonawcami pop, przez lata zawarli liczne przyjaźnie z wieloma wybitnymi artystami. Pojawili się na albumach z Bonnie Raitt, Randy Travisem, k.d. lang, Lou Reedem, Peter Gabrielem, Charlie Musselwhite’em, Susan Tedeschi, Solomonem Burke, Marty Stuartem, Asleep At The Wheel i wieloma innymi.

Mieli także wpływ na pokolenia artystów gospel, soulu i rocka. Ich muzyka obecna jest także w filmach – utwór Way Down In a Hole napisany przez Toma Waitsa pojawił się w czołówce popularnego serialu kryminalnego Prawo ulicy.

Obecnie w skład zespołu wchodzą wokaliści i instrumentaliści: Jimmy Carter, Bishop Billy Powers, Ben Moore, Eric “Ricky” McKinnie, Joey Williams, Tracy Pierce, Peter Levin, Clarence Fountain (występujący kiedy pozwoli mu na to zdrowie).

W kwietniu 2011 r. rozpoczęli trasę po Australii obejmującą wschodnie i zachodnie wybrzeże oraz występ w gmachu opery w Sydney.

Urodziła się 13 października 1938 r. w miasteczku Durham w Nowej Karolinie w USA.

Znana jest jako wokalistka śpiewająca muzykę gospel, nagrywająca już w wieku 13 lat. Sama pisze teksty do swoich piosenek od prawie 60 lat. Zdobyła 11 nagród Grammy i 7 Dove Awards przyznawanych przez Gospel Music Association za nadzwyczajne zasługi za rozpowszechnianie muzyki kościelnej. Wręczane są podczas uroczystej ceremonii w Nashville w Tennessee. Statuetka to mały, złoty gołąb z rozpostartymi skrzydłami. Otrzymała także statuetki Stellar Awards, Essence Award, NAACP Award i wiele innych.

Shirley Ceasar od lat zwana jest Pierwszą Damą muzyki gospel.

Do tej pory nagrała ponad 40 albumów, wystąpiła w trzech miusickalach z muzyką gospel Mama I Want to Sing, Sing: Mama 2 i Born to Sing: Mama 3.

Jej kariera zaczęła się od śpiewania i występów dla licznej rodziny i przyjaciół, którzy szybko zrozumieli, że posiada wielki talent. W wieku 18 lat dołączyła do The Caravans, najbardziej popularnej grupy gospel tamtych czasów, na zaproszenie Albertiny Walker. Śpiewała tam razem z Dorothy Norwood, Inez Andrews, Delores Washington i Jamesem Cleveland w latach 1958-1966. Następnie rozpoczęła występy solowe, nadal jednak uważając Albertinę Walker za swoją mentorkę. Występowała w programie Boby Jones gospel show i innych tego typu popularnych produkcjach telewizyjnych.

Pomiędzy 1981 a 1995 rokiem odebrała szereg nagród za nagrane płyty i piosenki za: Live at the G.M.W.A., Celebration, Christmasing, Sailin‘, Live … In Chicago, Go and Rejoic, He’s Working It Out for You, Hold My Mule.

Miała okazję pracować z takimi muzycznymi sławami jak Patti LaBelle, Whitney Houston, Dorothy Norwood i innymi.

Wokalistka jest absolwentką Shawn Uniwersyty w Raleigh w Północnej Karolinie, na kierunku administracja w biznesie, przyznano jej honorowy doktorat tej uczelni jak i Southeastern University. Została wybrana pastorem w kościele w Raleigh.

Nagrała szereg albumów, takich jak: Live in Chicago, I Remember Mama, He’s Working It Out For You, Standing Still, Just A Word, Miracle In Harlem, Christmas with Shirley Caesar, Hymns, You Can Make It, Greates Gospel Hits, The Gospel Legends, I Know the Truth, Still Sweeping Through The City After 40 Years, A City Called Heaven, Haven Has A Play Ground.

Założone w Krakowie stowarzyszenie Gospel zajmuje się nie tylko upowszechnianiem tego typu muzyki i jej przesłania, ale także organizowaniem cyklicznych warsztatów. Gromadzi ludzi wrażliwych na śpiew oraz wartości chrześcijańskie.

Co roku w październiku w Krakowie odbywa się impreza skupiająca setki miłośników gospel. Zapraszani są chórzyści ze Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Danii i innych krajów oraz muzycy, dyrygenci, kierownicy chórów oraz soliści związani z gospel.

Przez dwa dni kilkaset osób, którym uda się zdobyć miejsce w warsztatach uczy się około dziesięciu piosenek pod okiem profesjonalistów. Całość kończy Koncert Finałowy prezentujący efekty pracy uczestników przybyłych nie tylko z Polski ale i zagranicy, muzyków, instruktorów. Od entuzjastów nie jest wymagane wykształcenie muzyczne, ponieważ utworów uczą się ze słuchu, nie z nut.

Ostatnio Koncert Finałowy zyskał nową oprawę wizualną, dzięki uczestnikom finansowanego przez Unię Europejską Międzynarodowe Warsztaty icommunicate, poświęcone aranżowaniu pozamuzycznej przestrzeni podczas koncertów gospel.

Wśród instruktorów jest Elaine Simpson, wokalistka i dyrygentka chóru, której kariera muzyczna trwa już 30 lat. Uczy w szkołach średnich w Hardfordshire w Wielkiej Brytanii, East London College na wydziale wokalistyki i pisania utworów. David Daniel to pastor kościoła Peoples’ Christian Fellowship w Londynie. Działa w Brazylii, Stanach Zjednoczonych i na Bliskim Wschodzie, współpracując z takimi artystami jak Graham Kendrick, Andre Crouch, Stevie Wonder, London Community Gospek Choir.

Wprowadzono także Warsztaty dla małych grup wokalnych, dla osób lubiących śpiewać w mniejszych grupach. Trwają przez trzy dni, prowadzone przez Briana Fentress, amerykańskiego instruktora muzyki gospel.

Krakowski festiwal gospel organizowany jest już od 11 lat, pierwsze warsztaty odbyły się w 1999 r. Od razu okazała się wielkim wydarzeniem muzycznym, przyciągająca ogromne rzesze zwolenników. Sukces pociągnął za sobą rozpowszechnienie idei zakładania chórów i organizowania tego typu warsztatów w całym kraju. W 2003 r. po raz pierwszy odbył się Tydzień Muzyki Gospel, dający możliwość wystąpienia nowo powstałym chórom, przekształcony w 2006 r. w Festiwal 7xGospel. Pozwala dokładniej poznać zagadnienia związane z muzyką gospel dzięki wykładom, seminariom, jam sessions, filmom, koncertom i warsztatom.

Istotą wiary stało się przekonanie o dobroci Chrystusa, przeciwstawiona obrazowi Boga jako surowego sędziego. Wybaczenie grzechów było możliwe pod warunkiem szczerego, emocjonalnego przeżycia skruchy. Wiara w zbawienie poprzez zaufanie Chrystusowi, przekonanie że zbawienie przychodzi w postaci osobistego przeżycia rozgrzewającego serce i uniesienie wynikające z pewności odpuszczenia grzechów stały się podstawą ruchu ewangelicznego i jej hymodii.

Angielski ruch ewangeliczny z Wesleyem i metodystami odegrał dużą rolę w przeprowadzeniu uchwalenia przez parlament ustawy z 1807 r. znoszącej niewolnictwo w posiadłościach brytyjskich. Dała ona początek późniejszemu podziałowi na rolnicze, opierające się na pracy niewolników Południe oraz uprzemysłowioną, wolną Północ.

W XVIII w. w amerykańskich posiadłościach brytyjskich panowała istna mozaika wyznań. Do większych grup wyznaniowych można zaliczyć Kwakrów, Baptystów, kongregacjonistów i prezbiterian, jednak każda z nich wkrótce dzieliła się na kolejne. Ścierały się surowe poglądy Kalwina z zaczerpniętą wprost z Ewangelii wiarą w dobroć Chrystusa i jego miłosierdzie.

W 1743 r. John Cennick wydał swój najważniejszy zbiór hymnów z pieśniami antyfonalnymi, które dały początek ludowej muzyki religijnaj w Ameryce. Podstawowa formuła antyfony call-and-response była obecna tak w muzyce przywiezionej przez Brytyjczyków, jak i czarnych niewolników z Afryki Zachodniej. Dzięki temu że psalmy były często śpiewane antyfonalnie, były łatwe do przyjęcia przez ludność niewolniczą. W 1779 r. wydano równie porywające i żarliwe psalmy nawróconego handlarza “czarnym złotem” Johna Newtona. Ich główną zaletą była głęboka, emocjonalna uczuciowość, obrazowy, czasem dosadny język.

Psalmy Wattsa, Cennicka i Newtona stały się tradycyjnym kanonem dla Czarnych kościołów. Pomimo ogromnej ilości późniejszych spirituals i gospels, nadal były zaskakująco popularne. Dobrym przykładem jest Amazing Grace napisany przez Johna Newtona, dzisiaj znany i śpiewany na całym świecie nie tylko przez wykonawców muzyki gospel.

Kolejnym, bardzo płodnym okresem był koniec XVIII w., kiedy pojawiło się zjawisko Revival Camp Meetings – spotkań w obozach odrodzenia, zwyczaj nie znany na Starym Kontynencie. Impulsem stało się tzw. Wielkie Przebudzenie i związana z nim przemiana duchowa obejmująca również sposób patrzenia na wiarę i religię.